تراژدی وطندوستان در سایه دیکتاتور دستنشاندهپرداختن به ماجراها و قهرمانان تاریخی در صحنه تئاتر کار دشوار و پیچیدهای است، چون برخلاف دیگر قالبهای هنری، فضای محدود و ساکن تئاتر اجازه روایت موقعیتهای مختلف را نمیدهد، به همین دلیل هم معمولا برای اجرای چنین موضوعاتی در تئاتر، از قالب نمایش میدانی استفاده میشود. اما این بار یک نمایش در همان قالب معمول تئاتری و در صحنه محدود تالار وحدت، درباره یک مقطع پرآشوب و سراسر التهاب و مملو از کشمکش به تماشا درآمده است؛ «کلنل» که بزرگترین مزیت آن، همین بازسازی باورپذیر و نزدیک به واقع پیدرپی موقعیتها با تمهید تغییر دائمی دکور یا طراحی صحنه است.تئاتر-کنسرت «کلنل» یک نمایش بیوگرافیک یا پرتره و البته تاریخی است. چون از یک طرف محور اصلی روایت این نمایش حول زندگی یک شخصیت واقعی به نام محمدتقی پسیان (فرمانده ژاندارمری ایالت خراسان در اواخر قاجار) میگردد و از طرفی هم نگاهی به شرایط اجتماعی و سیاسی آن مقطع از تاریخ دارد.کلنل محمدتقی پسیان، یکی از شخصیتهای نظامی برجسته تاریخ معاصر ایران است که تا به حال کمتر درباره او صحبت شده است. متأسفانه یکی از مشکلات رایج در شناخت گذشته بین برخی از مردم این است که با وجود اینکه شخصیتهای ضدملی و منفی را میشناسند –آن هم به صورت تحریف شده و جعلی- اما درک و شناخت چندانی نسبت به انسانهای بزرگ و وطندوستی چون تقی پسیان ندارند. این را میتوان یک نوع وارونگی تاریخی دانست؛ حقیران مشهور و بزرگان مغفول و مهجور! که البته این ناشی از سلطه و نفوذ فرهنگی است. احتمالا خیلی از عوام بلافاصله نام رضا میرپنج یا همان رضاشاه را میشناسند اما حتی نام کلنل پسیان را هم نشنیدهاند! نمایش «کلنل» از این نظر مهم است که حداقل موج

سلطه جوکهای ترسیمی و استثمار تصویریبه گزارش خبرنگار باشگاه توانا، اوضاع سینمای ایران همواره یکی از موضوعات مهم و تاثیرگذار در نمایش وضعیت فرهنگی و هنری کشور بوده است این درحالی است که نگاه به گیشه چند سال اخیر سینما نشان میدهد،کمدیهای میلیاردی بر گیشه حکومت میکنند. استقبال مخاطبان از فیلمهای کمدی در سینما سبب شدهاست تا گیشه فیلمهای کمدی بازار معتبرتری برای سرمایهگذاری تهیهکنندگان در سینما تبدیل شود. شاید در بازار انحصاری این روزهای سینما، جای خالی سینمای قصهگو خالی باشد. سینمایی که به آن سینمای اجتماعی اطلاق میشود و در دنیا مخاطبان و طرفداران زیادی دارد. اما اوضاع سینمای اجتماعی در ایران نشان میدهد که بازار این ژآنر پرطرفدار در ایران کساد است. آرش فهیم کارشناس و منتقد سینما معتقد است، تعریف و تصوری که در سینمای ما از سینمای اجتماعی وجود دارد، اشتباه است! اساسا ما در سینما یک ژانر یا گونه، تحت عنوان اجتماعی نداریم. به بهانه بررسی سینمای اجتماعی در ایران و دلایل کم رونقی این ژانر محبوب با آرش فهیم به گفتگو نشستهایم.چرا بازار سینمای ما (گیشه) در تسخیر سینمای کمدی است؟به دلیل سیاستگذاریهای اشتباهی که از اواسط دهه ۷۰ بر سینمای ایران انجام شد، اغلب گونهها (ژانرها) درعمل تعطیل شدند و سینمای ایران به گونه ها و ژانرهای خاصی محدود شد. به ویژه تحت تأثیر سیاستهای فرهنگی که بعد از دوم خرداد سال ۷۶ اتفاق افتاد، سینمای ما دچار نوعی ارتجاع و بازگشت به عقب و در نتیجه سیطره ابتذال شد. یعنی با وجود اینکه طی حدود ۱۵ سال طلایی از اوائل دهه ۶۰ تا اواسط دهه ۷۰ بارقههای امید در سینمای ایران زنده شده و سینما تا حد زیادی مماس با آرمانها و مطالبات مردمی و فرهنگ عمومی کشور حرکت میکرد،